In mei.....

Het is waar "in mei leggen alle vogels een ei. Ook oranje Pietje, 3 maar liefst.

C’est vrai, au mois de mai les oiseaux font leur nit. Notre titi orange aussi, 3.

En precies 2 weken later verscheen het eerste kuikentje.

Exactement 15 jours plus tard le premier petit se montre.

De schuldige.
Le coupable.

Waterroute

Het lot bepaalde dat wij maandag niet richting Normandië vertrokken, maar oostwaarts. O.a. naar Maroilles in de streek Avesnois. Dat stond immers ook nog op ons verlanglijstje. Eenmaal onderweg zag ik dat we door Cateau-Cambrésis zouden rijden. Een goede gelegenheid om daar het museum van Henri Matisse te bekijken. Jeroen ging de honden laten rennen en ik ging een rondje cultuur snuiven. Uiteindelijk denk ik dat ik geen echte Matisse liefhebber ben. Wel blij dat ik gegaan ben, want één schilderij van de tijdelijke expositie van Henri-Edmond Cross deed mijn mond openvallen. Hij stond bij de ingang van de expositie. Het was net of ik de tuin inkeek. Ook leek het wel geborduurd. In het echt is hij natuurlijk 10x mooier!

In Maroilless volgden we het bordje ‘camping le moulin de près’. En zo gebeurde het dat we die avond, zeer vertrouwd, naast een rivier sliepen. 

Het is de Helpe Mineur die door Marroilles loopt. Onze avondwandeling was in de bocage naast de camping. Een ons nog onbekend landschap. Het woordenboek vertaalt het als coulisselandschap. Dit is de omschrijving die Wikipedia geeft:

“Een coulisselandschap is een halfopen landschap dat door de beplanting en bebouwing het karakter van een toneel met coulissen heeft. De beplantingen bestaan vooral uit houtwallen en heggen. Tijdens een gang door een coulisselandschap ziet men hierachter landschapselementen verdwijnen en even later weer verschijnen.”

We waren erg onder de indruk van het landschap. Jeroen kon niet meer ophouden met foto’s maken.

De volgende ochtend het stadje bekeken.  O.a. de grote abdij molen. 

En drie keer raden wat we kochten. … In één keer goed. Een welriekende Maroilles kaas én een Maroilles kaastaart.  Ook nog wat kaas kaarten gevonden voor mijn nieuwe hobby Postcrossing.

Aangezien het thema van de reis kennelijk water en/of watermolens was wees de camping baas ons in de richting van de molen van Grand Fayt. 

Geheel gerestaureerd en nu monument. Inderdaad zeer de moeite waard om te zien. We stonden meteen met onze neus in de goede richting, want we wilden ook wel eens het plaatsje Chimay in België bekijken. En, minder romantisch, om daar eindelijk wat gas te kunnen tanken. De gaspomp zat op slot, maar we vonden mooie flessen biologisch bier en huisgemaakt Belgische bonbons.

We reizen verder op onze waterroute. Onbedoeld (?)zijn we beland op de route de la vallée de L’Oise. (vallei van de Oise rivier) Weer terug in Frankrijk. Op een ieniemienie weggetje zie ik een ieniemienie bordje camping. Toen we gekeerd waren om die weg in te slaan, kon ik het bordje zelfs niet meer vinden. Maar enfin, een ontzettend aardige mijnheer wijst ons een plekje. We hebben het rijk voor ons alleen. Er is helemaal niemand anders.  Rustig, ruim én rustiek. (Denk bij rustiek aan hurktoilet en half verlichte wasruimtes.) De dag sloot af met de eerste zon sinds dagen!

Trouw blijvend aan ons waterthema, hebben we de laatste dag de bron van de rivier de Somme opgezocht.

Een leuke plek om te wandelen. Honden lekker los, want weer geen mens te bekennen. Kom daar in Nederland maar eens om! 

De picknick tafel stond klaar voor onze lunch. Via een mooie binnendoor route reden we terug naar Arras, waar we via het “vaste padje” terugreden naar huis.

Een klein reisje, maar wel heel veel nieuwe dingen gezien. Op hele korte afstanden, hele verschillende landschappen en architectuur.  Ooit een muziektent gezien op een paal? In de Avesnois vind je deze:

Ze zijn er weer !

Altijd leuk, de eerste zwaluw van het jaar! Vanochtend nippend aan m'n eerste kop koffie zag ik ze over de rivier scheren. Daar zal de ijsvogel niet blij mee zijn, dat drukke verkeer boven "zijn" rivier.

Toujours un plaisir, la première hirondelle de l'année! Ce matin, mon premier café aux lèvres, je les voyais frôler la surface de la rivière. Le martin pêcheur ne va pas être content avec tout ce trafic au-dessus "sa" rivière.

Mooie gevelsteen

Dit is een oude ansichtkaart van het huis in Petit Gauchin

Une belle plaque sur la façade

La carte postale ancienne de la maison à Petit Gauchin



Een nieuwe hobby

Al tientallen jaren bewaar ik alle kaarten, die ik ontvang. Ik kan er gewoon geen afstand van doen. Dat bewaren komt natuurlijk pas, nadat ik ze langere tijd neerzet of ophang en dat is dan weer pas na de glimlach als ik de kaart uit de brievenbus haal en lees. Met de komst van het digitale tijdperk worden er steeds minder echte kaarten verstuurd.

Geen nood er is iets nieuws! En ik vind het ZO leuk. Het heet postcrossing. Kaarten versturen en ontvangen over de hele wereld. Het loopt via de website
http://www.postcrossing.com/
De computer kiest willekeurig een adres van één van de leden. Zodra jouw kaart door die persoon is ontvangen en geregistreerd, kiest de computer een ander willekeurig lid, dat jou een kaart gaat sturen. De leden beschrijven wie ze zijn, wat ze bezig houdt, welke kaarten ze leuk vinden en ze geven soms suggesties over wat je ze kunt schrijven.

Wat ik zo leuk vind:

·         Het geheel heeft een zeer positieve uitstraling

·         Een kaart zoeken die goed bij de omschrijving van de persoon past

·         De plaats opzoeken waar je kaart heen gaat of vandaan komt

·         Over de onderwerpen informatie zoeken

·         Ik ga op de fiets naar het postkantoor

·         De aardige reacties als men je kaart heeft ontvangen

·         De voertaal Engels, waar iedereen ontzettend zijn best voor doet

Ik denk dat ik er nog veel plezier aan ga beleven.

Depuis toujours je garde toutes les cartes postales que je reçois. Je ne peux simplement pas m’en séparer.  Je les mets dans une boîte après les avoir exposées et ceci, bien sûr, que après le plaisir de les récupérées de ma boîte aux lettres et de les lire. Avec l’arrivée de l’époque numérique on envoie de moins en moins de vraies cartes.

Pas de panique ! Il y a une nouveauté. Et je l’ADORE. Ça s’appelle postcrossing. Envoi et réception de cartes postales des quatre coins du monde. Ça se déroule sur le site web

http://www.postcrossing.com/

L’ordinateur choisit une adresse aléatoire d’un membre. Dès qu’il reçoit ta carte et l’enregistre, l’ordinateur choisit un autre membre aléatoire qui va envoyer une carte à toi. Sur le site, les membres décrive qui ils sont, ce que les occupe, quelles cartes ils aiment et parfois ce qu’ils aimeront que tu leurs écris.

Pourquoi j’adore :

·         C’est un entourage très positif

·         Trouver la carte propice pour la personne

·         Surfer le net pour voir la ville où va ou d’où vient ta carte

·         Trouver plus d’information sur les sujets demandés

·         La poste comme destination pour un tour de vélo sain

·         Les réactions aimables après réception de ta carte

·         La langue véhiculaire Anglais, tout le monde fait des efforts pour se faire comprendre

Il me semble que je vais pouvoir éprouver plein de satisfaction dans le temps à venir.

Het is nog fris en erg regenachtig, we zijn dus nog maar niet met de camper op stap gegaan. Daarom maakten Jeroen en ik gisteren een dagtripje Arras. De komende 10 jaar gaan het château de Versailles en Arras samenwerken. De eerste expositie is

La météo n’est pas très favorable. Du coup nous ne sommes toujours pas partis en camping car comme prévu. En guise de petite excursion, hier, nous sommes allés voir une exposition à Arras. Le château de Versailles et Arras vont coopérer dans les 10 ans à venir. La première exposition est

met de rijtuigen van de puissant rijke Louis, Napoleons en Charles.

Jeroen zei terecht, zoiets hebben we nog nooit van dichtbij gezien. Het was zeker de moeite waard. Als je iets meer wilt zien, kijk dan even op De website van de expositie

Nous avons vu les carrosses de tous les riches Louis, Napoléon, Charles. Comme Jeroen disait justifié, on n’a jamais vu une chose pareille de près. Ça fallait le détour. Si tu aimerais voir un peu plus, vas sur   Le site web de l'exposition

Het is al lang geleden dat we voor het laatst (en het eerst) in dit musée des Beaux-Arts in Arras waren. We hebben dan ook nog een klein rondje langs wat schilderijen gemaakt. Toen was mijn batterijtje behoorlijk leeg. We zijn wat gaan drinken in een café naast het théâtre Leuk hoor, even in de stad te zijn. Arras is niet groot, maar je er is genoeg te zien en mensen van allerlei pluimage. Na wat rust en wat suiker van een Orangina kon ik weer even verder. Jeroen ging extra lekker pinda’s bij de Monoprix (HEMA) kopen en ik ging wat “struinen” in de boekenwinkels aan de overkant.

Cela faisait un moment que nous étions dans ce musée des Beaux-Arts à Arras On en a profité de faire un petit tour et voir encore quelques de leurs tableaux. Puis ma petite pile était vide. Nous sommes allés boire un verre au café à côté du théâtre. Très agréable d’être un moment en ville. Arras n’est pas très grande, mais assez grande pour voir plein de gens de toutes les couleurs. Après un peu de repos et le sucre d’un Orangina, je pouvais poursuivre. Jeroen allait acheter des cacahuètes qu’il aime beaucoup chez Monoprix. Moi j’ai passé un bon moment dans les librairies en face.  

Grijze dag

Het voordeel van een regenachtige dag is dat ik veel kruissteekjes zet en er weer een lapje voor de Regenboogkussens klaar is.

L’avantage d’une journée de grisaille est que je fais beaucoup de petit points. J’ai pu finir un petit carré pour Les coussins Arc en Ciel

Bij dit ontwerp was het extra leuk om het plaatje al bordurend te zien ontstaan. Het was wel priegelwerk. Veel halve kruisjes. Ik had ook nog hele fijne stof moeten kiezen omdat het plaatje anders te groot zou worden.
Tussendoor heb ik mezelf wat afwisseling gegund. Ik maakte vorige week ook nog een bedank kaartje. Van moeder van Arno kreeg namelijk, na een verhuizing, 3 prachtige lappen borduurstof en diverse strengen garen.

C’était encore plus intéressant que d'habitude,de voir apparaitre l’image. J’ai pas mal dû fignoler . Beaucoup de demi-points. La toile est très fine aussi, sinon l’image serait devenu trop grand.  Pour la variation entre temps, j’ai fait une petite carte de remerciements pour la maman d’Arno. Après son déménagement elle m’avait donné 3 très belles toiles et des fils.

Eerder dit jaar maakte ik een kaart voor de 50e verjaardag van nicht en zeilliefhebber Petra. Veel kruisjes, maar erg leuk om te maken.

Plus tôt dans l’année j’ai fait une carte pour les 50 ans de notre nièce Petra. Grande amateur de la voile. Beaucoup de petits points, mais très agréable à faire.