Jeugdherinnering - Souvenir d'enfance

(article en français ci-dessous)

Omdat ik weer een beetje kan staan was ik vanmorgen voor het eerst sinds 6 weken het aanrecht en de gootsteen aan het opruimen en schoonmaken. Als je zo lang niets hebt kunnen doen is dat plotseling een heel leuk klusje.  Vrolijk haalde ik een borstel door de gootsteen. Opeens zag ik mijzelf eind jaren 60 bij oma in de keuken, blij met een borstel en wat Vim de gootsteen schrobben.

  

Oma moet gedacht hebben “jong geleerd oud gedaan”. Toch is haar opzet niet helemaal geslaagd. Een echte poetser ben ik nooit geworden. Maar ik houd wel graag het aanrecht netjes…….. 

Jeugdherinneringen. Sommige mensen kunnen zich van alles en nog wat zeer levendig herinneren. Anderen, moeten het doen met kleine kruimeltjes. Ik behoor tot de laatste groep. Misschien dat ik daarom nu in ene de behoefte voelde om een dergelijk kruimeltje op te schrijven. Je weet maar niet wanneer ook je normale geheugen begint af te nemen. Mocht dit een serie worden, dan loop ik de kans dat het een serie “opoe vertelt” wordt. 

     Wellicht zijn mijn herinneringen aangewakkerd door het lezen van het boek ‘Gouden Jaren’ van Annegreet van Bergen. Een kerstcadeautje van la Maman d’Arno, dat ik met veel plezier heb gelezen. 

 

Puisque je suis capable d’être debout un petit peu, j’ai nettoyé et ranger un peu le plan de travail et l’évier pour la première fois depuis 6 semaines. Soudain une petite corvée agréable, après avoir été sans rien faire pendant si longtemps. L’envie de faire quelque chose d’utile est profondément scellée en moi. N’en pas être capable me remue. C’était, alors, avec un grand sourire que je passais la brosse dans l’évier. Soudain je me voyais, fin des années 60 dans la cuisine de grand-mère en frottant l’évier avec du Vim.

Ma grand-mère a dû se dire "ce qu'on apprend au berceau dure jusqu'au tombeau" Mais hélas, je ne suis jamais devenue la nettoyeuse rêvée, mais j’aime quand même que le plan de travail et l'évier soient propres et rangés. 

65 jaar later - 65 ans plus tard

Van een Gauchinois (bewoner van Gauchin) kregen wij deze, in de jaren 50 ingelijste, kaarten. Ik stond klaar met een scherp mes om de lijstjes open te snijden en ik realiseerde mij dat de ouders van de Gauchinois deze ansichtkaarten 65 jaar geleden met zorg en aandacht hadden ingelijst. En dat ontroerde mij. Voor het lijstje zijn zij niet naar Hema, Ikea of Action gesneld. Nee, zij gebruikte de Almanach des Postes Télégraphes, Télégrammes van 1950. Deze kalenders worden nog altijd tegen kerst door de postbode verkocht. De kaft was in 1950 van zeer stevig karton en dat hebben zij gebruikt als achterkant . 

 Het plaatje van de kalender is uiteraard idyllisch. Vader vist, kindje speelt en moeder leest een boekje. Op de Almanak zijn zegels geplakt van het comité national de défense contre la tuberculose. Deze zegels hadden geen frankeerwaarde, maar moet je zien als gift voor het goede doel.  De zegel is een kunststukje op zich.

De voorkant is echt glas. Kocht men dat misschien in de plaatselijke ‘Winkel van Sinkel’, of hebben zij het zelf uit een oude ruit gesneden? Ik heb geen idee waar het geheel mee is dichtgeplakt, maar het heeft in ieder geval 65 jaar perfect vastgezeten. De kaarten in de jaren 50 waren echte foto’s van hoge kwaliteit. We hebben inmiddels een collectie van 15 verschillende ansichtkaarten van onze molen, van 1900 tot 1980. Ik zal ze binnenkort allemaal laten zien. De foto van dit blog ‘pikte’ ik eens van internet omdat onze kaart in een lijstje aan de muur is gelijmd. Nu gebruik ik de scan van de kaart die na 65 jaar volledig ongeschonden uit het keurige stofvrije lijstje is gekomen.

Gelukkig zijn er spullen die bewaard blijven en niet op de enorme afvalberg belanden!

Un Gauchinois nous a donné ces cartes postales, encadrées aux années 50.  Avec un bon couteau dans la main je me suis réalisé que les parents du Gauchinois avaient encadré ces cartes avec soins il y a 65 ans. Et ça m’a ému. Pour les cadres ils ne se sont pas précipité aux  grandes surfaces, Ikea ou l’Incroyable. Non, ils se sont servis de l’Almanach des Postes Télégraphes, Télégrammes de 1950.L’almanach 1950 était d’un carton bien raide. Ils en ont fait le dos du cadre. L’image du calendrier est, bien évidemment, très idyllique. Papa pêche, l’enfant joue et maman lit une revue. Sur l’almanach sont collé des timbres du comité national de défense contre la tuberculose. J’ai lu que ces timbres se vendaient pour faire un don à la charité.  Le dessin du timbre est une pièce d’art en soi.  Le devant est de véritable  verre.  Ont-ils acheté ça en droguerie de Saint Pol ? Ou peut-être ils ont coupé ça d’un ancien carreau.  Le tout a bien été collé avec je ne sais pas quoi, mais ça n’a jamais lâché en 65 ans. Les cartes postales des années 50 sont d’une très bonne qualité. De véritables photos  brillantes à bords dentelés.  Cependant nous avons 15 cartes postales anciennes de noter moulin. Je vous les montrerai bientôt. J’ai ‘piqué’ la photo de ce blog du net, parce que notre exemplaire a été collé au mur de la cuisine. Maintenant j’ai pu scanner la carte qui, après 65 ans, est sortie de son cadre fermé hermétiquement en parfaite état. Heureusement il y a des affaires qui ne disparaissent pas au dépotoir !

Saint Nicolas

Sint Nicolaas, een kinderfeest en hier in Noord Frankrijk allang vergeten. Echter, 12 jaar na onze verhuizing heeft de Sint ons Franse adres achterhaald. En kijk eens wat hij ons heeft gestuurd:

 

Saint Nicolas, une fête pour les enfants. Longtemps oublié ici au Nord de la France. Encore toujours fêté aux Pays Bas avec cadeaux poèmes et friandises.

Après 12 ans en France, Saint Nicolas a trouvé notre adresse française. Et voici ce qu'il nous a envoyé:

 

 

DANKJEWEL SINTERGIJS !!!!

MERCI SAINT GIJS !!!!!

 

Tabak

Van onze woning, een voormalige watermolen, zijn door de jaren heen ansichtkaarten gemaakt. We hebben al 15 verschillend kaarten gekregen en gekocht. De foto van dit blog is er één van. De meeste zijn van het wiel, de barrage en de rivier. Maar we hebben ook 2 kaarten van de binnenplaats. Deze is genomen vanaf de brug langs de voorgevel.

 

Wij zijn van mening dat wat daar aan de gevel hangt( boven de hoofden van de 2 mannen) tabak is dat hangt te drogen.  

 

Velen verbouwden destijds hun eigen tabak.

 

Saint Pol sur Ternoise was bekend om zijn goede tabak. Al in de 18e eeuw werd er ook commercieel tabak geteeld. Eind 19e eeuw werd er een groot opslagmagazijn gebouwd. Dit gebouwd werd verwoest tijdens de 2e wereldoorlog.

 

Lang geleden zijn Jeroen en ik gestopt met roken. Jeroen lust nog wel een sigaar zo af en toe. We hebben nog wel vrienden die tabak roken. Voor die vrienden kreeg Jeroen van een Franse kennis wat, door hem geteelde, bossen tabaksbladeren. Dit is er één van:

 

Maar ja, hoe verwerk je zoiets. Vroeger zag je dat natuurlijk van kinds af aan gedaan worden en al doende leert men. Een buurvrouw vertelde dat zij als kind voor haar vader de tabak moest verwerken. Jeroen is wat gaan experimenteren.

 

 

En dan moet je natuurlijk ook even keuren.

 

Het oordeel: Erg lekker, puur natuur! Ik maakte me nog even zorgen of de bladeren misschien niet goed schoon waren…..misschien was dat niet zo gezond…. Totdat Jeroen moest lachen en ook ik me weer herinnerde dat tabak in ieder geval nooit gezond is. Maar deze dus wel lekker en minder slecht dan al die met chemische stoffen versneden stokjes.